در دفتر قدما چنين نگاشته شده كه:

هفت سين ايراني در گذشته هفت شين بوده و در گذشته اي دورتر هفت چين
و اما
اين هفت چين، چيدماني از هفت (عدد مقدس) عنصر آسماني، زميني
و آسماني زميني است

...اقلام آسماني ( شمع، آينه، ماهي ) تعبيري از آفرينش است
آنگه كه نور هستي، نور عشق، نور الوهيت بر آينه تابيد و از انعكاس آن
.رقص ماهي در آب (زندگي) پديدار گشت

و اقلام زميني (سكه، سبزه، تخم مرغ) تعبيري از تكامل آفرينش است كه
قدمت بيليون ساله سير تكامل آفرينش از جمادات به نباتات و سرانجام
.هست شدن نطفه حيات را مي نماياند
و در اين ميان آنچه از پيوند اقلام زميني و آسماني، تجلي يافت
.شراب است كه نماد انسان است
[.در هفت چين ايراني، جامي از شراب بر ميان سفره مي نهادند]
و شراب از آنروي سمبل انسان است كه خودجوش بوده و به جوشش
خويش توانسته از فرمي به فرم دگر و از مرتبتي به مرتبت دگر، مبدل
.گردد
همانگونه كه انسان، توان آن دارد كه با جوششي دروني، خود، خويشتن
.را به تعالي و مقام والاي انسانيت و كمال(شراب گشتن) رساند


گرامي باد هفت چين ايراني كه نكوداشت زندگي و
مقام هست شدن است...
هستی